एका रेडिओ मुलाखतीदरम्यान निवेदकाने एका करोडपती पाहुण्यांना एक खूप साधा पण खोल प्रश्न विचारला, “सर, तुमच्या आयुष्यात तुम्हाला सर्वात जास्त आनंद कशामुळे मिळाला?”
त्यावर ते गृहस्थ शांतपणे हसले आणि सांगू लागले:
“असं बघा, आनंदाचा शोध घेताना मी आयुष्यात चार वेगवेगळ्या टप्प्यांतून गेलो, तेव्हा कुठे मला ‘खऱ्या सुखाचा’ अर्थ उमजला.
पहिला टप्पा होता अफाट संपत्ती मिळवण्याचा. मला वाटलं पैसा आला की सगळं काही मिळेल. पण हवं तसं सुख काही मिळालं नाही. मग दुसऱ्या टप्प्यात मी महागड्या आणि मौल्यवान वस्तू जमा करायला लागलो. पण लवकरच लक्षात आलं की या वस्तूंची चमक फार काळ टिकत नाही. तिसऱ्या टप्प्यात मी मोठे प्रोजेक्ट्स हाती घेतले—कधी फुटबॉल टीम विकत घेतली, तर कधी एखादं मोठं रिसॉर्ट. पण तिथेही तो ‘मानसिक आनंद’ हुलकावणीच देत होता.
मग आला माझ्या आयुष्यातला तो चौथा टप्पा…
माझ्या एका मित्राने मला अपंग मुलांसाठी काही व्हीलचेअर्स (चाकांच्या खुर्च्या) विकत घेण्याची विनंती केली. मी लगेच त्या घेऊन दिल्या. पण माझ्या मित्राचा आग्रह होता की, मी स्वतः जाऊन त्या मुलांच्या हातात त्या खुर्च्या सुपूर्द कराव्या. मी तयार झालो आणि त्याच्यासोबत गेलो.
तिथे माझ्या स्वतःच्या हाताने मी त्या मुलांना खुर्च्या दिल्या. त्या मुलांच्या चेहऱ्यावरचा तो विलक्षण आनंद पाहून मी भारावून गेलो. ती मुलं त्या खुर्च्यांवर बसून इकडे-तिकडे फिरत होती, जणू काही त्यांना एखादी मोठी लॉटरीच लागली होती! त्यांच्यासाठी तो एक सणच होता.
पण खऱ्या आनंदाचा धक्का मला तेव्हा बसला, जेव्हा मी तिथून निघू लागलो. अचानक एका मुलाने मागून माझे पाय घट्ट धरले. मी हळूच पाय सोडवून घेण्याचा प्रयत्न केला, पण त्या मुलाने माझी पँट सोडलीच नाही. तो एकटक माझ्या चेहऱ्याकडे बघत होता.
मी खाली वाकलो आणि प्रेमाने विचारलं, “बाळा, तुला अजून काही हवंय का?” त्यावर त्या लहानग्याने जे उत्तर दिलं, त्याने माझं आयुष्य कायमचंच बदलून टाकलं.
तो म्हणाला, “नाही, मला काही नकोय. मला फक्त तुमचा चेहरा नीट ध्यानात ठेवायचा आहे. म्हणजे जेव्हा मी स्वर्गात तुम्हाला भेटेन, तेव्हा तुम्हाला ओळखता येईल आणि पुन्हा एकदा मनापासून धन्यवाद म्हणता येईल!” त्या दिवशी मला कळलं, की दुसऱ्याच्या चेहऱ्यावर हास्य फुलवण्यात जे सुख आहे, ते जगातल्या कोणत्याही संपत्तीत नाही.”
